Τα μέταλλα και ιχνοστοιχεία που είναι ζωτικής σημασίας για υψηλές επιδόσεις στον αθλητισμό, αλλά και για μια ισορροπημένη καθημερινή ζωή είναι:

ΨΕΥΔΑΡΓΥΡΟΣ: Η έλλειψη προκαλεί απώλειες σε μυϊκή δύναμη και αντοχή. Ο ψευδάργυρος είναι μέταλλο που προάγει τον αναβολισμό και βοηθάει σημαντικά στην ανάπλαση των ιστών. Ακόμα ο ψευδάργυρος ενισχύει την δραστηριότητα της αυξητικής ορμόνης και της τεστοστερόνης. Επίσης είναι απαραίτητο μέταλλο σε πολλά από τα ένζυμα που εμποδίζουν την παραγωγή γαλακτικού οξέως.

ΜΑΓΝΗΣΙΟ: Η έλλειψη μειώνει την μεταφορά οξυγόνου στους μυς. Το μαγνήσιο ενισχύει την μυϊκή χαλάρωση και την αντοχή, ενώ δραστηριοποιεί τα ένζυμα που είναι απαραίτητα για τον μεταβολισμό των υδατανθράκων και των αμινοξέων.

ΧΡΩΜΙΟ: Η έλλειψη μειώνει τον ενεργειακό μεταβολισμό. Το χρώμιο βοηθάει στην μεταφορά γλυκόζης από την ινσουλίνη στα μυϊκά κύτταρα, ενώ έχει και σημαντικό ρόλο στον μεταβολισμό των υδατανθράκων και της πρωτεΐνης.

ΣΕΛΗΝΙΟ: Η έλλειψη μειώνει τις τιμές του αντιοξειδωτικού ενζύμου γλουταθιόνη περοξιδάση (glutathione peroxidase) το οποίο προστατεύει τα κύτταρα από την οξείδωση (free radical damage).

ΧΑΛΚΟΣ: Η έλλειψη μειώνει την αντοχή των τενόντων και των συνδέσμων. Ο χαλκός επίσης μειώνει και τις τιμές του LDL (κακή χοληστερόλη).

ΣΙΔΗΡΟΣ: Η έλλειψη μειώνει την μεταφορά οξυγόνου στον οργανισμό. Ο σίδηρος είναι απαραίτητος στην χημική αντίδραση που έχει ως αποτέλεσμα την μυϊκή συστολή, ενώ δραστηριοποιεί ένζυμα που προάγουν τον μεταβολισμό της πρωτεΐνης.

Κάποια από τα μέταλλα αυτά είναι ανταγωνιστικά μεταξύ τους ως προς την απορροφητικότητά τους και θα πρέπει να παίρνονται χωριστά. Η μέγιστη απορρόφηση και αξιοποίηση επιτυγχάνεται όταν παίρνονται μεταξύ των γευμάτων, σε συγκεκριμένες ώρες. Για παράδειγμα, ο οργανισμός μας εκκρίνει την μεγαλύτερη ποσότητα σε αυξητική ορμόνη 90 λεπτά αφού κοιμηθούμε. Ο ψευδάργυρος και το μαγνήσιο ενισχύουν την δράση της ορμόνης αυτής. Ο ψευδάργυρος επίσης ενισχύει και την δράση της τεστοστερόνης, ενώ το μαγνήσιο αυξάνει την μυϊκή χαλάρωση. Η ανάπλαση των ιστών και η μυϊκή ανάπτυξη μεγιστοποιούνται κατά την διάρκεια του ύπνου. Αυτός είναι και ο λόγος που συνιστάται η λήψη των μετάλλων αυτών να γίνεται μεταξύ δείπνου και νυχτερινής κατάκλισης.

Όταν λαμβάνουμε μια - one size – πολυβιταμίνη ή συμπλήρωμα που περιλαμβάνει όλα τα μέταλλα και ιχνοστοιχεία, η απορρόφηση ψευδάργυρου, μαγνησίου, χαλκού και σίδηρου μειώνεται σημαντικά.

Σύμφωνα με τους R. Kutsky, PhD. Van Norstrand Reinhold (1981) στην μελέτη τους "Handbook of Vitamins, Minerals and Hormones" το ασβέστιο μειώνει σημαντικά την απορρόφηση του ψευδάργυρου, του μαγνησίου, του χαλκού και του σιδήρου.⁽⁷⁾

Σε μια μελέτη των L. Weight, MSc, T. Noakes, MD, D. Labadarios, PhD, J. Graves, P. Jacobss, PhD, P. Berman, Mmed, Am J clin Nutr, (1988) Feb 47:186-91 με θέμα "Vitamin and Mineral Status of Trained Athletes including the Effects of Supplementation," αθλητές λάμβαναν συμπλήρωμα πολυβιταμίνης – μετάλλων και ιχνοστοιχείων καθημερινά για τρεις μήνες. Στη διάρκεια αυτής της περιόδου δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές αλλαγές στις τιμές των βιταμινών, των μετάλλων και των ιχνοστοιχείων στο αίμα. Το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξαν οι ερευνητές ήταν ότι αυτό οφείλονταν στις διάφορες αλληλοεπιδράσεις ως προς την απορροφητικότητα μεταξύ των βιταμινών και των άλλων στοιχείων.⁽⁸⁾

Οι ευεργετικές επιδράσεις από την αξιοποίηση ενός συμπληρωματικού προγράμματος ενίσχυσης της διατροφής με τα παραπάνω μέταλλα, εφόσον διαπιστώνεται η έλλειψή τους από τον οργανισμό και σε συνδυασμό με ένα προπονητικό πρόγραμμα μπορεί να είναι:

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

G. Haralambie, Int. J. Sports Medicine 2 (1981) 135-138

A Hunding, R. Jordal, PE Pauley, Acta. Med. Scand. (1981) 209 (4) :315-318

Anderson, M. Polansky, N. Bryden, Biological Trace Element Research, Vol. 6, (1984) 327-336 

Singh, et al, Am J Clin Nutr (1991) 53:126-31

Krothiewski, M. Gudmundsson, P. Backstrom, K. Mandroukas, Acta. Physiol. Scand. (1982) 116:309-311

R. Brilla, T.F. Haley, J Amer coll. Nutr., (1992) Vol. 11, 3:326-329

R. Kutsky, PhD. Van Norstrand Reinhold (1981)

L. Weight, MSc, T. Noakes, MD, D. Labadarios, PhD, J. Graves, P. Jacobss, PhD, P. Berman, Mmed, Am J clin Nutr, (1988) Feb 47:186-91